Leviticus

Australiërs weten wel het een en ander van horror. Wolf Creek, We Bury the Dead, Wyrmwood, Daybreakers, Talk To Me, The Babadook, er zijn nogal wat voorbeelden, en nu Leviticus, gemaakt door de producenten achter de laatste twee genoemde films. Maar waar gaat het over? Kort gezegd: twee tienerjongens worden onderworpen aan een "goedbedoelende" exorcisme, en kort daarna worden ze gestalkt door een kwaadaardige entiteit die de vorm aanneemt van de persoon die ze het meest verlangen.

Deze twee doen het echt goed.

Adrian Chiarella is de regisseur, en Leviticus is zijn speelfilmdebuut, en dat is niet slecht ook, dat kan ik met genoegen zeggen. In de hoofdrol zien we Joe Bord als Naim, die je zult herkennen uit Talk To Me. Stacy Clausen, die verscheen in de Netflix-horrorfilm Thrash, speelt zijn geliefde Ryan, terwijl Naim's moeder wordt gespeeld door Mia Wasikowska uit Alice in Wonderland en Crimson Peak. Het acteren in Leviticus is van zeer hoog niveau en versterkt de ervaring.

Het uitgangspunt is eenvoudig maar erg stijlvol. Doet het denken aan It Follows? Meer dan een beetje, zou ik zeggen. Maar dat stoort me niet, want Leviticus weet op eigen benen te staan en doet iets interessants met het thema. Het zit ook vol met sociale commentaren in de vorm van steken naar zowel het christendom-fundamentalisme als homofobie, en het verweven van zulke thema's in dit soort film kan wat wisselvallig zijn, afhankelijk van hoe het wordt gedaan. Hier denk ik zeker dat het de film versterkt en een extra dimensie toevoegt, zonder ooit geforceerd te voelen, dus daar is een groot pluspunt van.

Naast het uitstekende acteerwerk weet de film een echt goede sfeer op te bouwen, met een sluipend ongemak en zenuwen op het moment dat je het het minst verwacht. Er is ook een onderliggende droefheid in het verhaal dat draait om het thema vervreemding. Jonge mensen die niet begrepen worden, liefde die door de volwassen wereld en de mensen om hen heen als verkeerd wordt gezien. Er is ook de kwetsbaarheid, waarbij de essentie van de film een weerspiegeling wordt van iets zowel groters als gevaarlijkers, evenals de veroordeling van hun dierbaren. Echt waar, het is stijlvol, echt stijlvol.

Kiekeboe!

Zoals ik al zei, doet het erg denken aan It Follows, maar niet op een manier die me stoort. Ik zou zeggen dat Leviticus een queer horrorfilm is die It Follows combineert met The Exorcist en Talk to Me. Hoewel het tempo niet altijd halsbrekend is, wordt het effectief verteld en zit je op het puntje van je stoel, en de horrormomenten zijn goed gedaan en het gaat meer om het creëren van een griezelige sfeer dan om het vertrouwen op saaie jumpscares, hoewel er ook een paar van zijn.

Wat de beoordeling naar beneden trekt, is dat het laatste bedrijf, zoals zo vaak het geval is in het genre, wat zwakker is. Het gaat iets te snel, en mensen handelen irrationeel en dwaas. Ik had ook graag wat meer duidelijkheid gehad over wat er eigenlijk gebeurt, inclusief het waarom, en wie de zogenaamde "Deliverance Healer" werkelijk is. Maar wie weet, misschien blijven er nog vragen onbeantwoord voor een mogelijk vervolg. Als dat zo is, ben ik de eerste die mijn hand opsteekt als mij wordt gevraagd wie het graag wil zien, want ik had graag nog negentig minuten in dit universum willen doorbrengen.

Ondanks een zwakkere laatste akte en ondanks dat het niet bijzonder eng is, is Leviticus een van de meest interessante horrorfilms van het jaar tot nu toe. Ga het bekijken.